25η ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ

    25η ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ 

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ, ΚΟΜΠΛΕΞ - π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

 

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ εἶναι νὰ ζεῖ κάποιος τὸ ὅτι εἶναι ἔσχατος πάντων μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ, ὁπότε δὲν τὸν παίρνει ἀπὸ κάτω ἡ αἴσθηση αὐτή, ἀκριβῶς διότι ἀπὸ κάτω του εἶναι ὁ Χριστός. Πέφτει στὰ ...μαλακά! Πρόκειται ἀκριβῶς γιὰ πνευματικὴ αἴσθηση ἡ ὁποία στηρίζει τὴν ψυχή, ἡ ὁποία ἂν τὸ βίωνε αὐτὸ ψυχολογικά, θὰ γύρευε ψυχοφάρμακα.

ΚΟΜΠΛΕΞ εἶναι πληγωμένος ἐγωισμὸς ποὺ χρησιμοποιεῖ νάζια καὶ καμώματα γιὰ νὰ μὴ δείξει τὴν πληγή, καὶ αὐτὴ κακοφορμίζει. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ νάζια εἶναι ἡ ταπεινοφάνεια. Ἕνα δεύτερο ἡ ψευδευλάβεια.

Κι ἕνα τρίτο, ὅταν ὀ κομπλεξικὸς δεῖ ὅτι δὲν πείθει, εἶναι νὰ πετάει τὸ λίθο τοῦ ἀναθέματος στοὺς γύρω του καὶ νὰ φανατίζεται.

π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Πηγή:https://anastasiosk.blogspot.com

Η φωτογραφία της ημέρας

 

Ο καθένας βλέπει ό,τι θέλει!

 

Ο διάκονος που συνόδευε τον πατριάρχη Παύλο στις εξόδους του στο Βελιγράδι διηγείται για το μάθημα που πήρε από αυτόν.

-Με τι θα πάμε, με το αυτοκίνητο; ρώτησε ο διάκονος.

-Όχι, με το λεωφορείο! απάντησε κατηγορηματικά ο Πατριάρχης.

-Μα το λεωφορείο είναι πάντα γεμάτο και η ζέστη είναι αποπνιχτική. Και δεν είναι και κοντά.

-Έτσι θα πάμε του λέει κοφτά ο πατριάρχης.

-Μακαριώτατε, προσπαθούσε να τον πείσει ο διάκονος, είναι καλοκαίρι ο κόσμος πηγαίνει για μπάνιο στο νησάκι Τσιγκάλια και οι πιο πολλοί είναι ημίγυμνοι, δεν είναι σωστό…

-Πάτερ, του λέει ήσυχα ο πατριάρχης, ο καθένας βλέπει ότι θέλει...

Πηγή:https://anastasiosk.blogspot.com

Η απόφαση για την ζωή που θα ακολουθήσουν πρέπει να είναι δική τους

 Οι γονείς πάλι, οι Πνευματικοί, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να βοηθούν τους νέους  να  διαλέγουν  όποια  ζωή  είναι  στα  μέτρα  τους  και  να  ακολουθούν  την  πραγματική τους  κλίση,  χωρίς  να  τους  επηρεάζουν  ή  να  στραγγαλίζουν  την  κλίση  τους.  Η απόφαση για την ζωή που θα ακολουθήσουν πρέπει να είναι δική τους. Όλοι οι άλλοι μόνον  απλές  γνώμες  μπορούμε  να  εκφράσουμε  και  το  μόνο  δικαίωμα  που  έχουμε είναι να βοηθούμε τις ψυχές να βρουν τον δρόμο τους.  

 

                    Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου:  ΛΟΓΟΙ  Δ’  «Οικογενειακή Ζωή»

Οι φωτογραφίες της ημέρας

 

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΤΟΥΣ (ΕΜΜΕΛΕΙΑ-ΝΟΝΝΑ- ΑΝΘΟΥΣΑ)

 Δύο ποιήματα από την Πατρινή ποιήτρια, Βέρρα Γαλάτεια, αφιερωμένα στους Τρεις Ιεράρχες και τις Αγίες μητέρες τους. Ευχαριστώ τη Γαλάτεια για την καλοσύνη της να μου επιτρέψει να τα αναρτήσω.

 

Οὐ γάρ θεότητα ταλαντεύομεν

 

Οὐ γὰρ θεότητα ταλαντεύομεν, οὐδὲ τὴν μίαν καὶ ἀπρόσιτον φύσιν ἀποξενοῦμεν ἑαυτῆς ἐκφύλοις ἀλλοτριότησιν, οὐδὲ κακῷ τὸ κακὸν ἰώμεθα, τὴν ἄθεον Σαβελλίου συναίρεσιν ἀσεβεστέρᾳ διαιρέσει καὶ κατα τομῇ λύοντες· ἣν Ἄρειος νοσήσας, ὁ τῆς μανίας ἐπώνυ μος, τὸ πολὺ τῆς Ἐκκλησίας διέσεισε καὶ διέφθειρεν, οὔτε τὸν Πατέρα τιμήσας, καὶ ἀτιμάσας τὰ ἐξ αὐτοῦ διὰ τῶν ἀνίσων βαθμῶν τῆς θεότητος. Ἀλλὰ μίαν μὲν δόξαν Πατρὸς γινώσκομεν, τὴν ὁμοτιμίαν τοῦ Μονογενοῦς· μίαν δὲ Υἱοῦ, τὴν τοῦ Πνεύματος. Καὶ ὅ τι ἂν τῶν τριῶν κάτω θῶμεν, τὸ πᾶν καθαιρεῖν νομίζομεν· τρία μὲν ταῖς ἰδιότη σιν, ἑν δὲ τῇ θεότητι σέβοντες καὶ γινώσκοντες. Ὧν οὐδὲν ἐννοῶν ἐκεῖνος οὐδὲ ἄνω βλέπειν δυνάμενος, ἀλλ᾿ ὑπὸ τῶν ἀγόντων αὐτὸν ταπεινούμενος, συνταπεινοῦν ἐτόλμησεν ἑαυτῷ καὶ φύσιν θεότητος· καὶ κτίσμα γίνεται πονηρόν, εἰς δουλείαν κατάγων τὴν δεσποτείαν καὶ μετὰ τῆς κτίσεως τιθεὶς τὴν ἄκτιστον φύσιν καὶ ὑπέρχρονον.

            

    Επιτάφιος λόγος εις τον Μέγαν Βασίλειον

        Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Πηγή:http://users.uoa.gr

Ἡ ζωή ὡς ἄθλημα διαρκοῦς μετανοίας

Χωρίς τό χάρισμα τῆς μετανοίας δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε τό φῶς τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, τόν λόγο Του, τήν θεία ἐνέργεια, τήν ζωοποιό Του χάρη. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ μετάνοια ὡς ἀγώνας συμμορφώσεως τοῦ βίου καί τοῦ ἤθους τοῦ πιστοῦ πρός τίς θεῖες ἐντολές καί τόν εὐαγγελικό τρόπο ζωῆς διαρκεῖ ὅσο καί ἡ ἐπί γῆς ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Μετάνοια, μέ μία φράση, σημαίνει τήν σπουδή, τήν προσπάθεια τοῦ πιστοῦ νά σκέπτεται καί νά ἐνεργεῖ ὅπως ὁ Χριστός, νά πράττει τό ἀγαθό καί εὐάρεστο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί νά ἀποστρέφεται τήν ἁμαρτία καί τό κακό. Τό θεολογικό ὑπόβαθρο τῆς μετανοίας βρίσκεται στό νά γνωρίσει ὁ ἄνθρωπος, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, τήν προαιώνια ἰδέα τήν ὁποία εἶχε ὁ Θεός γιά αὐτόν. Δηλαδή πῶς ὁ Θεός συνέλαβε τόν ἄνθρωπο πρό καταβολῆς κόσμου καί ποιά εἶναι ἡ ἐκπλήρωσή του, ποιός ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας του. Ὅταν καταλάβει ὁ ἄνθρωπος τό προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά αὐτόν, τότε θά κάνει τό πᾶν γιά νά τό ἐκπληρώσει καί νά συμμορφωθεῖ πρός αὐτό.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

                                                               Ἡ «ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ»

                                                                                       

Λίγες σκέψεις για το νέο έτος (2026)

 Κάθε κτύπος που ακούγεται στο ρολόι του κόσμου και κάθε λεπτό που περνάει, μας γεμίζουν με τη βεβαιότητα ότι είμαστε σε διαρκή, αέναη πορεία. Ως θεόπλαστοι και θεοειδείς επιζητούμε την ένδυση της ύπαρξής μας με τον θεοϋφαντο χιτώνα της θεώσεως. Είμαστε οδίτες, όχι πολίτες αυτού του κόσμου. Κατά τον Μέγα Βασίλειο, ο χρόνος μάς εισάγει στην αιωνιότητα. Η αιωνιότητα εξαρτάται από τις στιγμές του χρόνου, που είναι καθοριστικές  για τη ζωή μας. Το ρολόι του Θεού λειτουργεί διαφορετικά από το δικό μας. Μέσα στη χρονικότητα βιώνεται η αιωνιότητα, το να ζούμε αχρόνως εν χρόνω! Ας βιώνουμε την αιωνιότητα της αγάπης Του, των εσχάτων, μέσα στη χρονικότητα της ζωής μας, δοξολογώντας τον χρονουργό Θεό για  τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής που μας χαρίζει!

Καλή και ευλογημένη χρονιά! 2026 ευχές!

                                                                                                    Κωνσταντίνος Λέκκας

Ὁ Κύριος ἀπουσιάζει- Μανώλης Κοττάκης

 

Διανύουμε μία περίοδο τοῦ χρόνου πού ἐκπαιδεύουμε τούς ἑαυτούς μας στό ὄνειρο, στήν φιλοδοξία, στήν ἐλπίδα, στήν προοπτική ὅτι τά πράγματα θά ἀλλάξουν.

Πώς ὅ,τι μᾶς ἐνοχλεῖ θά τό ἀφήσουμε πίσω μας μαζί μέ τήν χρονιά πού φεύγει.

Ἀπό συνήθεια ὅλα αὐτά. Συνήθως διαψευδόμαστε, μᾶς προκαλεῖ ἔκπληξη ὅταν ἐπιβεβαιωνόμαστε. Μά τό μέγα θέμα τῆς περιόδου αὐτῆς εἶναι πώς εἶναι ἄδειες οἱ ψυχές μας καί μετά πώς εἶναι ἄδειες οἱ τσέπες.

Φτιάξαμε ἕναν κόσμο ὁ ὁποῖος εἶναι δομημένος πάνω στήν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ καί στήν ἐπικράτηση τοῦ δυτικοῦ ὀρθολογισμοῦ, ἀλλά τόσα χρόνια καταλαβαίνουμε ὅτι αὐτός ὁ κόσμος, ὁ κόσμος τοῦ ὀρθοῦ λόγου πού βασίζεται μόνο στά διδάγματα τῆς ἐπιστήμης, κατέστησε τόν ἄνθρωπο ἀνυπόληπτη ὕπαρξη. Σκύβαλο ἀλαλάζον, παρηκμασμένο, διεφθαρμένο, τεμπέλικο, ἕτοιμο νά παραιτηθεῖ ἀπό τήν εὐφυΐα του γιά χάρη κάποιας μηχανῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης.

Προϊόν τοῦ ἄκριτου ὀρθολογισμοῦ εἶναι τά ἀδιέξοδα τοῦ σημερινοῦ κόσμου. Τά Χριστούγεννα εἶναι ἡ περίοδος μέσα στό Ὀρθόδοξο ἑορτολόγιο ἀπό τήν ὁποία λείπει παντελῶς ὁ Χριστός. Μέ δική μας εὐθύνη. Ἔστω κι ἄν ὁ ἑορταστικός διάκοσμος σ’ ὅλες μας τίς πόλεις ὀφείλεται στήν γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Τό εἶπε ἐξαιρετικά ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος: Κυρίως ζοῦμε τά ἐμπορικά Χριστούγεννα, ὄχι τά κανονικά Χριστούγεννα. Τά Χριστούγεννα τῆς ὕλης, ὄχι τοῦ πνεύματος. Ὁ Κύριος ἀπουσιάζει. Ἄν πεῖς σέ κάποιον ὅτι μπορεῖς νά ξυπνήσεις τό πρωί στίς τέσσερεις γιά νά πᾶς στήν Ἐκκλησία καί νά παρακολουθήσεις τήν λειτουργία τῶν Χριστουγέννων, μπορεῖ νά σέ κοιτάξει περίεργα. Λοξά. Στό παιδικό μου μυαλό εἶναι χαραγμένη σέ εἰκόνα ἡ ἀξημέρωτη ἡμίωρη πορεία μας μέ τά φαναράκια στά χέρια καί ἡ χαρά τῆς ὁλοφώτιστης ἐκκλησίας μας. Ὅταν «ξάντιζε» στόν ὁρίζοντα τό καμπαναριό τῆς Εὐαγγελίστριας, ξέραμε πώς φθάνουμε.

Ἐάν πάλι διαμαρτυρηθεῖς γιατί δέν βλέπεις πουθενά φάτνες μέ τόν Ἰησοῦ, ὅπως δέν βλέπω αὐτές τίς μέρες ἐδῶ στήν Θεσσαλονίκη καί δέν καταλαβαίνω τί κάνει ὁ κύριος δήμαρχος, πάλι σέ κοιτᾶνε μέ μισό μάτι.

Λεπτομέρειες. Καί, βεβαίως, σπανίως πιά θά σοῦ ἀπαντήσει κανείς «καλά Χριστούγεννα» στήν ἀντίστοιχη δική σου εὐχή, τό πιθανότερο εἶναι νά σοῦ ἀπαντήσει «καλές ἑορτές».

Ἀπαρνούμενοι ὅμως τήν σημασία τῶν ἡμερῶν, κάνοντας τά πάντα μηχανικά, νομοθετοῦμε τό κενό στή ζωή μας. Τό ὁποῖο, ὅσο κι ἄν θέλουμε, δέν καλύπτεται ἀπό τά εὐρώ. Ὅσα κι ἄν ἔχουμε, λίγα ἤ πολλά. Αὐτά καλό εἶναι νά ὑπάρχουν γιά νά ζεῖ κανείς μιά ζωή ἄνετη καί ἀξιοπρεπῆ, ἀλλά δέν γεμίζουν τίς καρδιές. Ὅταν ὑπάρχει κενό στήν ψυχή, δέν μπορεῖς νά δεῖς καί νά διακρίνεις προοπτική στή ζωή αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ἡ λέξη «ἐλπίδα», ἀκόμα καί ὅταν ἐκφωνεῖται σήμερα, δέν ἔχει τό ἴδιο νόημα μέ τό παρελθόν, μοιάζει μέ ἕνα κερί τό φῶς τοῦ ὁποίου τρεμοπαίζει μέχρι νά σβήσει. Λές τήν λέξη, ἀλλά δέν εἶσαι σίγουρος ὅτι τήν πιστεύεις.

Ἁπλῶς ἔτσι ἔχεις συνηθίσει νά γίνεται αὐτή τήν ἐποχή. Νά ζεῖς μέ τήν ἐλπίδα ὅτι τά πράγματα θά ἀλλάξουν καί θά γίνουν καλύτερα. Τά πράγματα ὅμως τά ἀλλάζουν οἱ καλύτεροι ἄνθρωποι, οἱ γεμᾶτοι ἄνθρωποι, οἱ ἄνθρωποι πού μποροῦν νά ἐμπνεύσουν ἄλλους ἀνθρώπους. Δέν ξέρω πόσα πολλά μποροῦμε νά κάνουμε γιά νά τά ἀλλάξουμε ὅλα αὐτά, ἀλλά σίγουρα μποροῦμε νά κάνουμε ἕνα γιά νά πᾶμε παρακάτω. Νά συνειδητοποιήσουμε ποιά εἶναι ἡ πραγματική κατάστασή μας. Ὁ ὅρος γιά τό ἅλμα ποιότητας στήν ζωή μας εἶναι ἡ αὐτογνωσία. Νά γνωρίζουμε ἀληθινά ποιοί εἴμαστε, ὄχι τί νομίζουμε ὅτι εἴμαστε!

Καλά Χριστούγεννα, εὐτυχισμένος ὁ καινούργιος χρόνος!

ΠΗΓΗ:  Ἐφημερίς  ΕΣΤΙΑ  25/12/2025