ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΤΟΥΣ (ΕΜΜΕΛΕΙΑ-ΝΟΝΝΑ- ΑΝΘΟΥΣΑ)

 Δύο ποιήματα από την Πατρινή ποιήτρια, Βέρρα Γαλάτεια, αφιερωμένα στους Τρεις Ιεράρχες και τις Αγίες μητέρες τους. Ευχαριστώ τη Γαλάτεια για την καλοσύνη της να μου επιτρέψει να τα αναρτήσω.

 

Οὐ γάρ θεότητα ταλαντεύομεν

 

Οὐ γὰρ θεότητα ταλαντεύομεν, οὐδὲ τὴν μίαν καὶ ἀπρόσιτον φύσιν ἀποξενοῦμεν ἑαυτῆς ἐκφύλοις ἀλλοτριότησιν, οὐδὲ κακῷ τὸ κακὸν ἰώμεθα, τὴν ἄθεον Σαβελλίου συναίρεσιν ἀσεβεστέρᾳ διαιρέσει καὶ κατα τομῇ λύοντες· ἣν Ἄρειος νοσήσας, ὁ τῆς μανίας ἐπώνυ μος, τὸ πολὺ τῆς Ἐκκλησίας διέσεισε καὶ διέφθειρεν, οὔτε τὸν Πατέρα τιμήσας, καὶ ἀτιμάσας τὰ ἐξ αὐτοῦ διὰ τῶν ἀνίσων βαθμῶν τῆς θεότητος. Ἀλλὰ μίαν μὲν δόξαν Πατρὸς γινώσκομεν, τὴν ὁμοτιμίαν τοῦ Μονογενοῦς· μίαν δὲ Υἱοῦ, τὴν τοῦ Πνεύματος. Καὶ ὅ τι ἂν τῶν τριῶν κάτω θῶμεν, τὸ πᾶν καθαιρεῖν νομίζομεν· τρία μὲν ταῖς ἰδιότη σιν, ἑν δὲ τῇ θεότητι σέβοντες καὶ γινώσκοντες. Ὧν οὐδὲν ἐννοῶν ἐκεῖνος οὐδὲ ἄνω βλέπειν δυνάμενος, ἀλλ᾿ ὑπὸ τῶν ἀγόντων αὐτὸν ταπεινούμενος, συνταπεινοῦν ἐτόλμησεν ἑαυτῷ καὶ φύσιν θεότητος· καὶ κτίσμα γίνεται πονηρόν, εἰς δουλείαν κατάγων τὴν δεσποτείαν καὶ μετὰ τῆς κτίσεως τιθεὶς τὴν ἄκτιστον φύσιν καὶ ὑπέρχρονον.

            

    Επιτάφιος λόγος εις τον Μέγαν Βασίλειον

        Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Πηγή:http://users.uoa.gr

Ἡ ζωή ὡς ἄθλημα διαρκοῦς μετανοίας

Χωρίς τό χάρισμα τῆς μετανοίας δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε τό φῶς τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, τόν λόγο Του, τήν θεία ἐνέργεια, τήν ζωοποιό Του χάρη. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ μετάνοια ὡς ἀγώνας συμμορφώσεως τοῦ βίου καί τοῦ ἤθους τοῦ πιστοῦ πρός τίς θεῖες ἐντολές καί τόν εὐαγγελικό τρόπο ζωῆς διαρκεῖ ὅσο καί ἡ ἐπί γῆς ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Μετάνοια, μέ μία φράση, σημαίνει τήν σπουδή, τήν προσπάθεια τοῦ πιστοῦ νά σκέπτεται καί νά ἐνεργεῖ ὅπως ὁ Χριστός, νά πράττει τό ἀγαθό καί εὐάρεστο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί νά ἀποστρέφεται τήν ἁμαρτία καί τό κακό. Τό θεολογικό ὑπόβαθρο τῆς μετανοίας βρίσκεται στό νά γνωρίσει ὁ ἄνθρωπος, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, τήν προαιώνια ἰδέα τήν ὁποία εἶχε ὁ Θεός γιά αὐτόν. Δηλαδή πῶς ὁ Θεός συνέλαβε τόν ἄνθρωπο πρό καταβολῆς κόσμου καί ποιά εἶναι ἡ ἐκπλήρωσή του, ποιός ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας του. Ὅταν καταλάβει ὁ ἄνθρωπος τό προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά αὐτόν, τότε θά κάνει τό πᾶν γιά νά τό ἐκπληρώσει καί νά συμμορφωθεῖ πρός αὐτό.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

                                                               Ἡ «ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ»