Χωρίς τό χάρισμα τῆς μετανοίας δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε τό φῶς
τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, τόν λόγο Του, τήν θεία ἐνέργεια, τήν ζωοποιό Του χάρη.
Ὡς ἐκ τούτου, ἡ μετάνοια ὡς ἀγώνας συμμορφώσεως τοῦ βίου καί
τοῦ ἤθους τοῦ πιστοῦ πρός τίς θεῖες ἐντολές καί τόν εὐαγγελικό τρόπο
ζωῆς διαρκεῖ ὅσο καί ἡ ἐπί γῆς ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Μετάνοια, μέ μία
φράση, σημαίνει τήν σπουδή, τήν προσπάθεια τοῦ πιστοῦ νά σκέπτεται
καί νά ἐνεργεῖ ὅπως ὁ Χριστός, νά πράττει τό ἀγαθό καί εὐάρεστο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί νά ἀποστρέφεται τήν ἁμαρτία καί τό κακό. Τό θεολογικό ὑπόβαθρο τῆς μετανοίας βρίσκεται στό νά γνωρίσει ὁ ἄνθρωπος,
ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, τήν προαιώνια ἰδέα τήν ὁποία εἶχε ὁ Θεός γιά αὐτόν.
Δηλαδή πῶς ὁ Θεός συνέλαβε τόν ἄνθρωπο πρό καταβολῆς κόσμου καί
ποιά εἶναι ἡ ἐκπλήρωσή του, ποιός ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας του. Ὅταν
καταλάβει ὁ ἄνθρωπος τό προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά αὐτόν, τότε
θά κάνει τό πᾶν γιά νά τό ἐκπληρώσει καί νά συμμορφωθεῖ πρός αὐτό.
Ἀρχιμ. Ν. Κ.
Ἡ «ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ»
