Ο Χριστός κατοικεί στο σπίτι, στην καρδιά, δεν κατοικεί στην αυλή

Οι κοσμικοί άνθρωποι, κοιτάζουν η αυλή τους να είναι καθαρή. Το σπίτι μέσα, δεν τους ενδιαφέρει αν έχει σκουπίδια. Σκουπίζουν την αυλή και πετούν τα σκουπίδια μέσα στο σπίτι! Σου λέει: ''Οι άλλοι την αυλή βλέπουν, δεν βλέπουν μέσα το σπίτι''. Μέσα μου δηλαδή ας έχω σκουπίδια, όχι όμως έξω! Τους ενδιαφέρει, να τους καμαρώνουν οι άλλοι. Αντίθετα, οι πνευματικοί άνθρωποι, κοιτάζουν το σπίτι μέσα να είναι καθαρό. Δεν τους ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος, γιατί ο Χριστός κατοικεί στο σπίτι, στην καρδιά, δεν κατοικεί στην αυλή...

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Περί αχαριστίας

 Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που κάνουν τη δουλειά τους με το φως του ηλίου, από το πρωί μέχρι το βράδυ, χωρίς να κοιτάξουν καν τον ήλιο, χωρίς να αισθανθούν τον ήλιο, χωρίς να σκεφτούν, ούτε με μία σκέψη τον ήλιο! Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που περνούν τη ζωή τους με το φως, τη δύναμη και τη βοήθεια του Θεού, χωρίς να κοιτάξουν καν το Θεό, χωρίς να σκεφτούν, ούτε με μία σκέψη το Θεό! Και ο ήλιος σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να φέγγει ασταμάτητα. Και ο Θεός σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να βοηθά ασταμάτητα! Όταν όμως έρθει το σκοτάδι, όταν πέσει ομίχλη, όταν δυναμώσει η παγωνιά, τότε οι άνθρωποι θυμούνται τον ήλιο, στρέφονται προς τον ήλιο και τον επαινούν. Έτσι και όταν γίνονται συμφορές, βάσανα και έρθουν αδιέξοδα στη ζωή, τότε οι άνθρωποι θυμούνται το Θεό, στρέφονται προς το Θεό και τον δοξάζουν...Για να Τον ξεχάσουν μετά, όταν όλα τακτοποιηθούν στη ζωή τους.

~ Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ~

Πρόσκληση τοῦ Θεοῦ σέ κάθε ἄνθρωπο

 Ὁ Κύριος καλεῖ διαχρονικά κοντά Του κάθε ἄνθρωπο. Ζητεῖ νά Τόν ἀκολουθοῦμε μέ πιστότητα, μέ ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη Του, μέ ταπεινό φρόνημα, γιά νά ὁδηγηθοῦμε ὄχι μόνο στήν θεογνωσία, ἀλλά καί στήν αὐτογνωσία. Αὐτή ἡ πρόσκληση ἐκφράζει τήν ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ νά βιώσουμε μιά οὐσιαστική σχέση μαζί Του. Νά ἀποκτήσουμε τήν πνευματική αἴσθηση ὅτι ἡ πίστη μας πρός Αὐτόν καί ἡ ὑπακοή στό θεῖο Του θέλημα μᾶς θεραπεύουν, ἐξαγιάζουν καί μεταμορφώνουν. Μᾶς κάνουν μετόχους τοῦ χαρίσματος τῆς θεϊκῆς υἱοθεσίας, κοινωνούς τῆς ἀρρήτου δόξης, τοῦ φωτός καί τῆς ἀθανασίας τοῦ Θεοῦ. Καί ἀκόμη, ἡ ἀνταπόκριση στήν πρόσκλησή Του μᾶς καθιστᾶ ἱκανούς νά εἴμαστε ἰσορροπημένοι, δίκαιοι καί εἰρηνικοί, ὅσον ἀφορᾶ στήν σχέση μας μέ τόν συνάνθρωπο, γιατί θέτουμε τόν Κύριο ὁδηγό καί διδάσκαλο τῆς ζωῆς μας.

 Ἀρχιμ. Ν. Κ.

ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ 2026

ETOΣ 74ον 27 Σεπτεμβρίου 2026 APIΘ. ΦΥΛ. 39 (3826)

Ο Θεός είναι Φως απρόσιτο

Η ύπαρξή Του υπερβάλλει κάθε εικόνα, όχι μόνο υλική και νοητή. Γι`αυτό, όσο ο νους του ανθρώπου ασχολείται με τη διανόηση, τις λέξεις, τις εικόνες, δεν κατορθώνει την τελειότητα της προσευχής.

  Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Ομιλία για τον Σταυρό

 Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Γιορτάζουμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες τὴν Γιορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ὑπάρχει μία παράγραφος στὸ Εὐαγγέλιο ὅπου ὁ Κύριος μᾶς λέει, «Κανένας ἄνθρωπος δὲν ἔχει μεγαλύτερη ἀγάπη ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ δίνει τὴ ζωή του γιὰ τὸν πλησίον του». Καὶ αὐτὰ τὰ λόγια δίνουν ἀπάντηση στὴν ἀντίφαση ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὴ φρίκη τοῦ Σταυροῦ καὶ τὴν δόξα του, ἀνάμεσα στὸν θάνατο καὶ τὴν Ἀνάσταση.

Δὲν ὑπάρχει τίποτα πιὸ λαμπρό, πιὸ ὑπέροχο, ἀπὸ τὸ ν’ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ ἀγαπιόμαστε. Καὶ ν’ ἀγαπηθοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀπὸ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ, ἀπὸ τὸ θάνατο τοῦ Μονογενοῦς Του Υἱοῦ, καὶ ν’ ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ κόστος τὴ ζωή μας, καὶ ἐάν χρειαστεῖ μὲ τίμημα τὸν θάνατο μας εἶναι συνάμα τραγωδία, ἀλλὰ κυρίως νίκη.

Στὸν Κανόνα τῆς Θείας Λειτουργίας, λέμε: «Ἅγιος καὶ πανάγιος εἶσαι Ἐσὺ καὶ ὀ Μονογενὴς Υἱός σου καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα! Ἅγιος καὶ πανάγιος εἶσαι Ἐσὺ ἐπειδὴ τόσο ἀγάπησες τὸν κόσμο ποὺ πρόσφερες τὸν Μονογενῆ σου Υἱὸ ὥστε ἐκεῖνοι ποὺ θὰ πιστέψουν σ’ Ἐκεῖνον νὰ μὴ χαθοῦν ἀλλὰ νὰ ἔχουν ζωὴ αἰώνια, ποὺ ἦρθες καὶ ἐκπλήρωσες γιὰ χάρη μας ὅ,τι ἦταν καθορισμένο γιὰ τὴν σωτηρία μας, καὶ τὴν νύχτα ποὺ προδόθηκες – ὄχι – τὴν νύχτα ποὺ προσέφερες τὸν ἑαυτό του, ἔλαβες τὸν ἄρτο, τὸν ἔκοψες καὶ τὸν μοίρασες στοὺς μαθητές Σου…»

Αὐτὴ εἶναι ἡ Θεϊκὴ ἀγάπη. Κάποιες φορές κάποιος μπορεῖ νὰ δώσει τὴ ζωή του πιὸ εὔκολα ἀπὸ τὸ νὰ θυσιάσει τὸ πρόσωπο ποὺ ἀγαπάει πέρα ἀπὸ τὸ κάθε τι· καὶ αὐτὸ ἔκανε ὁ Θεὸς, ὁ πατέρας μας. Αὐτὸ δὲν μειώνει τὴν θυσία Ἐκείνου ποὺ στάλθηκε στὸν θάνατο γιὰ την σωτηρία ἑνὸς ἀνθρώπου ἤ ὁλόκληρου τοῦ κόσμου.

Ἔτσι ὅταν σκεφτόμαστε τὸν Σταυρό, πρέπει νὰ σκεφτόμαστε αὐτὸ τὸ παράξενα συνυφασμένο μυστήριο τραγωδίας καὶ θριάμβου. Ὁ Σταυρός, σύμβολο ἑνός ἀτιμωτικοῦ θανάτου, ἑνὸς θανάτου ὅπου καταδικάζονταν οἱ ἐγκληματίες, ἐπειδή ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ ἦταν ὁ θάνατος ἑνὸς ἀθώου, καὶ ἐπειδὴ αὐτὸς ὁ θάνατος ἦταν μιὰ δωρεά τοῦ ἑαυτοῦ Του μέσα ἀπὸ μιὰ πράξη ἀγάπης- γίνεται νίκη.

Γι’ αὐτὸ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μαρτυροῦσε, «Δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ Κύριος ζεῖ μέσα μου.» Ἡ θεϊκὴ ἀγάπη γέμισε τὴν ψυχή του, γι’ αὐτὸ δὲν ὑπῆρχε χῶρος γι’ ἄλλη σκέψη καὶ συναίσθημα, γιὰ ὁποιαδήποτε ἄλλη προσέγγιση σὲ ὁ,τιδήποτε πέρα ἀπὸ τὴν ἀγάπη, μιὰν ἀγάπη ποὺ θυσίαστηκε ἀνεπιφύλακτα, μιὰν ἀγάπη θυσιαστική, σταυρωμένη, ἀλλά μιὰ ἀγάπη ποὺ ἐξαίρει τὴν χαρὰ τῆς ζωῆς.

Καὶ ὅταν ὁ Κύριος στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο λέει, ἀπαρνηθεῖτε τὸν ἑαυτὸ σας, σηκῶστε τὸν Σταυρό σας καὶ ἀκολουθεῖστε με Μάρκ. 8:34)- δὲν μᾶς καλεῖ σὲ κάτι ποὺ εἶναι σκοτεινὸ καὶ τρομακτικό· Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε: Ἀνοιχτεῖτε στὴν ἀγάπη! Μὴν παραμένετε φυλακισμένοι στὸν ἐγωισμό σας. Μὴν εἶστε, κατὰ τὸν Ἅγιο Θεοφάνη τὸν Ἔγκλειστο σὰν ροκανίδια ποὺ τυλίγονται γύρω ἀπὸ τὸ δικό τους κενό. Ἀνοιχτεῖτε! –Κοιτᾶξτε γύρω σας- ὑπάρχουν τόσα πράγματα ν’ ἀγαπήσετε- ὑπάρχουν τόσοι πολλοί ἄνθρωποι ν’ ἀγαπήσετε! Ὑπάρχουν ἀναρίθμητοι τρόποι ποὺ μπορεῖ ἡ ἀγάπη νὰ γίνει βίωμα, νὰ πληρωθεῖ, νὰ πραγματοποιηθεῖ. Ἀνοιχτεῖτε καὶ ἀγαπῆστε- ἐπειδὴ αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Σταυροῦ! Ὅχι ὁ τρόπος ποὺ οἱ δύο ληστὲς βάδισαν μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ γιὰ νὰ τιμωρηθοῦν γιὰ τὰ ἐγκλήματα τους· ἀλλὰ ὁ ὑπέροχος τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ὅταν προσφέρει κάποιος τὸν ἑαυτὸ του ἀνεπιφύλακτα, μὲ τὸ νὰ ἀπαρνιέται τὸν ἑαυτὸ του, μὲ τὸ νὰ ὑπάρχει μόνο γιὰ τὸν ἄλλον, ἀγαπώντας μὲ ὅλη του τὴν ὕπαρξη ἔτσι ποὺ κάποιος ζεῖ μόνο γιὰ τὸ καλὸ τοῦ ἄλλου- αὐτὸ εἶναι ὁ Σταυρὸς καὶ ἡ δόξα τοῦ Σταυροῦ.

Ἔτσι ὅταν προσκυνοῦμε τὸν Σταυρὸ, ὅταν σκεφτόμαστε τὴν Σταύρωση τοῦ Κυρίου, ὅταν ἀκοῦμε τὸ κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν ἑαυτό μας- καὶ αὐτὰ τὰ λόγια σημαίνουν ἁπλά: ἀπαρνήσου τὸν ἑαυτό σου! Σήκωσε τὸν Σταυρό σου! – καλούμαστε νὰ ἀνοίξουμε τὴν καρδιά μας στὸ ρεῦμα τῆς Θεϊκῆς Ἀγάπης ποὺ σημαίνει ταυτόχρονα τὸ θάνατο μας καὶ τὸ ἄνοιγμα στὸν Θεὸ, στὸν κάθε ἄνθρωπο.

Ἄς μάθουμε γιὰ τὴν δόξα τῆς Σταυρωμένης ἀγάπης, αὐτῆς τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης ποὺ σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, εἶναι πιὸ δυνατή ἀπὸ τὸν θάνατο, ἀπὸ τὴν κόλαση, ἐπειδὴ εἶναι ἡ Θεϊκὴ ἀγάπη ποὺ μᾶς κατακτᾶ, ποὺ ξεχύνεται ἀπὸ μέσα μας σ’ ὅλους ἐκείνους ποὺ χρειάζονται τὴν ἀγάπη γιὰ νὰ ἔλθουν στὴ ζωὴ, γιὰ νὰ πιστέψουν στὴν ἀγάπη καὶ στοὺς ἑαυτοὺς τους, νὰ γίνουν παιδιὰ τῆς Ἀγάπης, παιδιὰ τοῦ Φωτὸς, γιὰ νὰ κληρονομήσουν τὴν αἰώνια Ζωή. Ἀμήν.

Απόδοση κειμένου στὴν νεοελληνική: www agiazoni.gr

Τὰ τῆς Σοφίας βλαστήματα

 

Τῆς ὑπερκοσμίου σου Χριστέ, καὶ τῆς ἀφράστου σοφίας τὴν ἔλλαμψιν, δώρησαί μοι Δέσποτα, τὰς εὐπρεπεῖς καὶ εὐκλεεῖς σου Μάρτυρας, ὅπως ἀνυμνήσω, τὰ τῆς Σοφίας βλαστήματα.

Ἡ προσηγορία σου σαφῶς, τῇ πολιτείᾳ θεόφρον κεκόσμηται· πᾶσαν διήνυσας, σοῦ τὴν ζωήν, τῷ τῆς σοφίας ἔρωτι, ἔνδοξε Σοφία, σοφίας λάμψασα χάρισι.

Σοῦ ὁ παμμακάριστος καρπός, τῆς ὑπερθέου σοφίας τρισσότητι, ἐγκαλλωπιζόμενος, ἀθλητικῶς ὑπὲρ ἐκείνης ἔλαμψε, πάνσοφε Σοφία, σοφίας θείας ἐπώνυμε.

Σῶμα καὶ ψυχὴν δι᾽ ἀρετῆς, ἐκκαθαρθεῖσαι παρθένοι νεάνιδες, τρεῖς σοι προσηνέχθησαν, μαρτυρικῶς τῷ νοητῷ νυμφίῳ, Χριστέ, Πίστις σὺν Ἐλπίδι, καὶ ἡ Ἀγάπη ἡ ἔνδοξος.

Πηγή:https://glt.goarch.org

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 https://apostoliki-diakonia.gr/wp-content/data/fk/2026/37-2026(3824).pdf

Πηγή:https://apostoliki-diakonia.gr

Όταν κανείς είναι αχάριστος

 
Όταν κανείς είναι αχάριστος, ό,τι και να τον κάνεις, αχάριστος θα είναι. Με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος. Γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα.

~ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ~

Πρός τούς Ἐκπαιδευτικούς μας - Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου

 

 

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν

κ.κ. Χρυσοστόμου.

 

Πρός τούς Ἐκπαιδευτικούς μας, μέ ἀγάπη καί εὐχές,

 

Ἀγαπητοί μου Ἐκπαιδευτικοί,

Ἄρχισε ἤδη ἡ νέα σχολικὴ χρονιὰ καὶ ὃλοι σας, οἱ Δάσκαλοι καί οἱ Καθηγητές, μὲ τὴν ζέουσα διάθεση τῆς καρδιᾶς σας καὶ τὸν ζῆλο τῆς ψυχῆς σας, ἀρχίζετε καί πάλι τὸ ὡραῖο λειτούργημα σας, ἔχοντας ἐνώπιόν σας τὰ παιδιά μας, τὰ παιδιά σας, προκειμένου νὰ μεταδώσετε γνώσεις, ἀλλὰ καὶ ἦθος καὶ νὰ καλλιεργήσετε χαρακτῆρες.

Εἶναι βεβαίως τοῖς πᾶσι γνωστὸ ὅτι, ἡ παιδεία εἶναι ὑπόθεση εὐρύτερη ἀπὸ τὸ Ἐκπαιδευτικὸ σύστημα, γι΄ αὐτὸ χρειάζεται δύναμη ἐσωτερική καί κατάθεση ψυχῆς.

Τὰ ὅπλα καὶ ἐφόδια τοῦ Δασκάλου, ἦταν καί εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ ὑπομονὴ, ἡ ἐργατικότητα, ἡ ἐπιμονή, ἡ κατάλληλη προετοιμασία καὶ πρωτίστως ἡ πίστη στὸ Θεό, ὥστε νὰ ἐπιτὺχῃ στὸ δύσκολο, ἀλλὰ τόσο ὡραῖο ἔργο του. Ὃλα πιστεύομεν ὃτι τά διαθέτετε.

Ἡ πρόοδος τῆς κοινωνίας ὀφείλεται στὴν συνεργασία ὅλων μας, τῆς Οἰκογένειας, τοῦ Σχολείου, τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Πολιτείας καὶ γενικῶς ὅλων τῶν κοινωνικῶν φορέων.

Ὁ Δάσκαλος σφραγίζει τὴν ψυχὴν τοῦ μαθητοῦ, ἀφοῦ θεωρεῖται πρότυπο τῶν παιδιῶν, τὰ ὁποῖα οἱ γονεῖς ἐμπιστεύονται στα χέρια του.

Τὸ λειτούργημα ὅμως τοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ σήμερα, εἶναι ἐξαιρετικὰ ἀπαιτητικὸ καὶ ἰδιαίτερα δύσκολο.

Τὰ γεγονότα, ἡ ἐπιστήμη, τὰ πάντα γύρω μας τρέχουν μὲ ταχύτητα φωτός. Ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη ἔρχεται νὰ ἐπηρεὰσῃ τὴν ζωή μας.

Νέες τάσεις ἀνοίγονται μπροστά μας καὶ ὁ τόπος μας βομβαρδίζεται μὲ πλεῖστες ὅσες ἰδεολογίες καὶ προκλήσεις.

Μέσα σ΄ αὐτὸν τὸν ὀρυμαγδό, γεννιέται καὶ μεγαλώνει ἕνα παιδί, μὲ προσλαμβάνουσες τελείως διαφορετικὲς ἀπὸ ἐκεῖνες τοῦ παρελθόντος. Καὶ δὲν μιλῶ βεβαίως, γιὰ τὸ μακρυνὸ παρελθόν, ἀλλὰ γιὰ τὸ ἐγγύς.

Σὲ αὐτὸ τὸν κόσμο, καλεῖται ὁ πατέρας καὶ ἡ μητέρα στὸ σπίτι καὶ ὁ Δάσκαλος στὸ σχολεῖο νὰ διαμορφώσουν τὸν χαρακτῆρα τοῦ παιδιοῦ, νὰ τοῦ μεταδώσουν γνώσεις καὶ ἐφόδια πνευματικά γιὰ τὴν πορεία του στὴ ζωή.

Ἴσως ἡ ἐποχή μας εἶναι ἡ πλέον δύσκολη καί ἀπαιτητική γιὰ τὸ ἔργο τοῦ Δασκάλου. Ἡ οἰκογένεια βάλλεται, ἡ θεσμοὶ ἀμφισβητοῦνται, οἱ ἀξίες καταπίπτουν καὶ ὁ δικαιωματισμὸς ἔρχεται νὰ καταλὺσῃ τὶς κοινωνικὲς παραδοσιακὲς δομὲς καὶ ἰσορροπίες.

Ἡ διδακτέα ὕλη εἶναι τελείως διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη ποὺ ἐδιδάσκετο. Οἱ πληροφορίες πανταχόθεν βομβαρδίζουν τὰ παιδιὰ ἀπὸ πολύ νωρίς.

Ὁ θεμέλιος τῆς ζωῆς ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἔχει τεθεῖ στὸ περιθώριο. Τὰ ὑγιῆ πρότυπα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἔχουν ἀνάγκη τὰ παιδιά μας δὲν προβάλλονται, ὡς θά ἔπρεπε, ἢ δὲν ὑπάρχουν.

Ἐπαφίεται πλέον στὴν εὐσυνειδησία, στὴ ζέση ψυχῆς καὶ στὴν θυσιαστικὴ προσφορά του Δασκάλου, ἡ πορεία τῆς παιδείας, οὐσιαστικὰ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν μας.

Πιστεύω ὅτι ὅλοι γνωρίζομε ἐκεῖνο τὸ σοφὸ ρῆμα τῶν Ἀρχαίων: «Πᾶσα ἐπιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης καί τῆς ἄλλης ἀρετῆς, πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται», καὶ τὸ πατερικόν: «Ἡ παιδεία μετάληψις ἁγιότητος ἐστί».

Ἀγαπητοί μου Δάσκαλοι,

Σὲ ἐσᾶς ἐναποθέτομε τὶς ἐλπίδες γιὰ ἕνα καλύτερο μέλλον τῶν παιδιῶν μας, τῆς κοινωνίας μας, τῆς Πατρίδος μας, τοῦ κόσμου. Γιά ἓνα σχολεῖο μέ ἀνοιχτούς ὁρίζοντες καί γιά μιά παιδεία πού θά ἀγκαλιάζῃ τή γνώση, τήν ἀγάπη γιά κάθε ἂνθρωπο, τήν πίστη στό Θεό, τήν ἀγάπη γιά τήν Πατρίδα μας.

Εἲμεθα μαζί σας, μέ τήν προσευχή μας, καί μέ ὃλη μας τήν ἀγάπη καί τήν δύναμη τῆς ψυχῆς μας , ἀναγνωρίζοντας τό μεγάλο ἒργο πού ἐπιτελεῖτε καί τήν ὡραία προσφορά σας.

Σᾶς εὐχαριστοῦμε γιὰ τὸ λειτούργημά σας καί γιὰ τοὺς ἀγῶνες σας γιὰ τὰ παιδιά μας.

Σᾶς εὐχόμεθα, νὰ ἔχετε χάρη Θεοῦ, δύναμη, ὑγιεία ἀμφιστεφῆ καὶ μὲ ζῆλο καρδιᾶς καὶ θέρμη ψυχῆς νὰ συνεχίσετε νὰ καλλιεργῆτε αὐτὸν τὸν ἀγρὸ ποὺ ἔχετε μπροστά σας, φωτίζοντας ψυχὲς καὶ διαλύοντας τὰ πυκνὰ σκοτάδια ποὺ μᾶς περιβάλλουν.

Ἀκροτελεύτιος λόγος μου, ὁ Κυριακὸς λόγος: «Ὑμεῖς ἐστὲ τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ὑμεῖς ἐστὲ τὸ ἅλας της γῆς».

Σᾶς ἀσπάζομαι μὲ ὅλη μου τὴν ἀγάπη καὶ μὲ τὶς θερμότερες εὐχές μου γιὰ καλὴ καὶ εὐλογημένη χρονιά.

 

Τό ἔνδυμα τοῦ γάμου

 Στό σημεῖο αὐτό πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ ἀποδοχή τῆς προσκλήσεως τοῦ Θεοῦ δέν συνεπάγεται αὐτόματα καί τήν σωτηρία, καθώς μᾶς λέει ὁ Κύριος: «πολλοί γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δέ ἐκλεκτοί» (Ματθ. 20,16). Πράγματι, ἡ κατάφαση στήν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ ἐπιφέρει καί ὁρισμένες ὑποχρεώσεις ἐκ μέρους τοῦ πιστοῦ, δεδομένου ὅτι ἡ ἰδιότητα τοῦ χριστιανοῦ δέν εἶναι μία ὁριστική καί τελική κατάσταση, ἀλλά ἕνας διαρκής ἀγώνας πρός τήν τελειότητα μέ ἐξακολουθητικό χαρακτήρα. Γίνεται κάποιος συνεχῶς χριστιανός, ὅταν ἡ πίστη ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τά ἔργα του. Ἐπί παραδείγματι, πῶς μπορῶ νά ἰσχυρίζομαι ὅτι πιστεύω στόν Θεό καί Τόν ἀγαπῶ ὅταν μισῶ τόν ἀδελφό μου; (Α΄ Ἰωάν. 4,20). Ὡς ἐκ τού του, ὅταν ὁ βασιλέας τῆς παραβολῆς ἐκβάλλει στό «σκότος τό ἐξώτερον» τόν ἄνθρωπο ἐκεῖνο πού τόλμησε νά εἰσέλθει στήν αἴθουσα τοῦ γάμου χωρίς τό κατάλληλο ἔνδυμα, οὐσιαστικά τιμωρεῖ τήν ἀναιδῆ ἀμέλεια, τήν ἀδιαφορία, τήν προσβολή, τήν ἔλλειψη ἔργων ἀγάπης, πίστεως, δικαιοσύνης, ἐλεημοσύνης. Μάλιστα, στόν εὐαγγελιστή Ματθαῖο τονίζεται ἰδιαιτέρως ἡ ἀναγκαιότητα τῶν ἔργων ὡς καρποῦ τῆς νέας, ἐν Χριστῷ ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ δέ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς πολύ εὔστοχα παρατηρεῖ ὅτι «ἔνδυμα τοῦ πνευματικοῦ γάμου ἐστίν ἡ ἀρετή». Ἡ ἀπόρριψη τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τούς βασιλικούς γάμους δέν ἔγινε γιατί δέν φοροῦσε τό κατάλληλο ἔνδυμα, ἀλλά γιατί δέν θέλησε νά τό φορέσει, ἀφοῦ ὁ Κύριος εἶναι Ἐκεῖνος πού μᾶς ἐνδύει μέ τό ἔνδυμα τῆς ἀφθαρσίας. Αὐτό πού ζητεῖ εἶναι ἡ ἐλεύθερη συγκατάθεσή μας γιά αὐτή τήν ἔνδυση, πού ἐκφράζεται κυρίως μέ τήν μετάνοια, τήν ἐξομολόγησή μας καί τήν συμμετοχή στήν θεία Εὐχαριστία.

 Ἀρχιμ. Ν. Κ.

«ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ»

APIΘ. ΦΥΛ. 36 (3823)

Οι φωτογραφίες της ημέρας (Νότιο Πάρκο)